Bloq, ZZ-Manşet

…bütün itirdiklərimizin xatirinə - Bloq

Farid

İnsan övladı olaraq biz bəzən zamanı çox gücsüz qəbul edirik, özümüzün güclü olduğumuzu, nələrisə bacardığımızı düşünərək, onun varlığını və gücünü hesablamırıq. Nəticədə bir çox vaxt peşman oluruq.

Düşünürük ki, onsuz da zamanımız var, bir şəkildə müəyyən məsələləri ertələyirik. Lakin zaman bizim əlimizdən hərəkət etmə şansını alır.

Dünəni bir gənc dostumuzun dünyasını dəyişmə xəbəri ilə başladıq. Hələ gülmək istədiyi bütün gülüşləri gülməyən, hələ yaşamaq istədiyi bütün xoşbəxtlikləri yaşamayan gənc bir insanın! Əlbət ki, hələ planları, arzuları, məqsədləri vardı, ancaq zamanı yox imiş və ya zamanın ona verəcəyi şans yox imiş.

Bəzən sevdiklərimizə, yaxınlarımıza yetərincə sevgi və qayğı göstərmirik. Düşünürük ki, bunu bir az sonra, sabah və ya başqa bir vaxtda edə bilərik. Nəticədə, bizim planımızda olmayan şəkildə inkişaf edən hadisələr, bizim peşmançılığımıza zəmin yaradır. Vaxtında etmədiyimiz zəng, vaxtında öpmədiyimiz əl, vaxtında demədiyimiz “sevirəm” sözü, vaxtında qucaqlamadığımız insan, artıq keçmiş zaman şəkilçisi ilə xatırlanır. “Kaş ki”lərlə cümlələr qururuq beləcə.

Dəyər verdiyimiz insanlara qarşı, hiss etdiyimiz dəyəri, sevgini vaxtında göstərməməyimiz, bəlkə də insan olaraq ən böyük sistem səhvlərimizdəndir. Axı bizdə arxayınçılıq var! Zaman isə, bu sistem “açığımızdan” istifadə edərək, addım atır!

Elə indi, dəyərlilərinizə, sevdiklərinizə sevginizi göstərin, dəyərinizi bəlli edin, bunu bildirin. Yoxsa sonra bunu etmək üçün insanı tapa bilməsəz, bir ömür qırğınlıqla yaşayacaqsız.

… bir axşam dostumu xatırladım, hal-əhval tutmaq istədim, baş çəkmək istədim. Sabah zəng edib danışaraq deyə ertələdim, lakin sabahı gün həmin adam zənglərim üçün “şəbəkə xidməti xaricində” idi, təkcə zənglərim üçün yox, elə hər şey üçün.

Öncəki xəbərNövbəti xəbər